Ervaringen HypnoBirthing

“Al met al kijk ik terug op een hele rustige en snelle bevalling. ik weet zeker dat de cursus hypnobirthing daar een groot aandeel in heeft gehad. Ik en mijn man gingen ontspannen en zelfverzekerd de bevalling in.”

Na 41 weken en 3 dagen had ik wel af en toe voorweeën gehad, maar steeds zette het niet door. Totdat we op een dinsdagavond in het park gingen wandelen. Ik had om de paar minuten een flinke wee. Ik vond het fijn om te kunnen wandelen zodat ik wat afleiding had. Na de wandeling zakte de weeën weer wat weg. We hebben op mijn verzoek spaghetti gegeten. Dat wilde ik graag.  Ik had zo’n voorgevoel dat ik zou gaan bevallen dus ik wilde een stevige maaltijd hebben gehad om s nachts genoeg energie over te hebben.

De rest van de avond heb ik niet veel meer gevoeld. Pas toen we naar bed gingen kwamen er weer weeen. De verloskundige kwam kijken en ik had nog maar 3cm ontsluiting. Het zou dus nog wel even gaan duren.
Vanuit mijn cursus hypnobirthing had ik ontspanningsmuziekjes mee gekregen dus die heb ik de hele nacht aangezet. Daar viel ik steeds half mee in slaap. De weeën kwamen niet heel snel achter elkaar – soms zat er wel een uur tussen – maar ze werden wel steeds heftiger. Ik heb de hele nacht mijn ademhalingsoefeningen gedaan om door de weeën heen te komen. Ik wilde mijn man nog zoveel mogelijk laten slapen omdat hij dan energie over zou hebben voor de daadwerkelijke bevalling.
Rond 4u ’s nachts maakte ik hem toch wakker, omdat mijn onderrug steeds meer ging zeuren. In de HypnoBirthingcursus hadden we geleerd hoe hij mij d.m.v. zijn eigen rust en massage mij kon helpen met ontspannen. Ik zat op mijn skippybal en mijn man bleef over mijn rug wrijven. Dat voelde fijn. Ik merkte wel dat de weeën steeds nog iets zwaarder werden. We belden de verloskundige die mij het advies gaf om te gaan douchen. En toen ging het snel! Vanaf het moment dat ik onder de douche stond, kreeg ik persweeen. Ik kon niet meer rechtop staan en ik vroeg mijn man om meteen de verloskundige weer te bellen. Ze kwam meteen onze kant op. Toen ze aanbelde waren we een beetje in paniek, want ik voelde echt al dat de baby eraan zou komen. ik wilde niet dat mijn man naar beneden zou gaan. Toch moest het. Hij gaf mij een paar handdoeken voor op de grond voor het geval dat de baby echt al zou komen. Mijn man rende naar beneden en samen met de verloskundige kwamen ze weer naar de badkamer. Mijn man vroeg aan de verloskundige of de douche misschien uit moest want hij zag dat ze helemaal nat werd. Ik riep: ‘Nee, de douche gaat niet uit!’ Die douche was de enige ontspanning die ik nog had en het gaf me ook warmte. Helaas zaten mijn man en de verloskundige daardoor wel in een soort sauna. De verloskundige zei gelukkig al meteen dat ze het geen probleem vond. Ze bleef gewoon naast me zitten met een halve douchestraal over zich heen. Ze voelde het hoofdje al dus we wisten dat het niet lang meer zou duren. De verloskundige had zelf de opleiding HypnoBirthing gedaan en daar waren we achteraf heel blij om! Ze stelde ons gerust door bij ons te blijven zitten en door mee te gaan met mijn manier van ademhalen/persen. Ze hielp me wel door te zeggen dat ik mijn energie moest proberen anders te gebruiken. Ik schreeuwde/brulde zo hard dat ik helemaal schor werd. Ze zei dat ik die energie binnen moest proberen te houden zodat ik het kon gebruiken om de baby naar beneden te persen/begeleiden. Dit hielp direct. Na 2 à 3 persweeën was de baby geboren. De verloskundige hielp me zodat ik de baby zelf kon aanpakken. Met baby ‘Chloë’ op mijn borst en de navelstreng nog vast ben ik naar mijn bed gelopen waar ik eindelijk weer kon liggen. De kraamverzorgster kwam er op dat moment aan.
Mijn man heeft de navelstreng doorgeknipt en de moederkoek kwam vrij snel. De verloskundige heeft haar ‘medische handelingen’ (je weet wel, iets met een naald en een draad) aan het bed afgerond zodat ik kon blijven liggen. Dat was voor mij superfijn. Er was gelukkig geen haast met wegen of andere controles bij de baby, dus de kleine mocht het eerste kwartier heerlijk bij mij en mijn man in bed blijven liggen. Nadat de controles bij de baby waren gedaan is de verloskundige vertrokken en heeft de kraamverzorgster ons weer verder op weg geholpen.

Al met al kijk ik terug op een hele rustige en snelle bevalling. ik weet zeker dat de cursus hypnobirthing daar een groot aandeel in heeft gehad. Ik en mijn man gingen ontspannen en zelfverzekerd de bevalling in.
Mijn eerste bevalling was een 12u durend proces geweest. Ik moest toen naar het ziekenhuis waar ik weeënopwekkers kreeg en waar ik veel stress heb gehad.
Nu – bij deze tweede bevalling – heb ik bijna geen stress of pijn gehad. Vanaf het moment dat ik zware weeën kreeg, heeft het een half uur geduurd totdat ik bevallen was. Ik ben heel dankbaar voor de persoonlijke begeleiding die we in de cursus hebben gehad en voor de begeleiding die we ter plekke van de (HypnoBirthing) verloskundige kregen. We kijken terug op een hele unieke mooie ervaring.

 

“Ik had nooit helemaal geloofd dat het zo zou kunnen, maar het is dus heel goed mogelijk!!”

Even een geboorte berichtje van mij: op 14 juli is mijn zoontje geboren! We maken het beide goed. Helaas is het een ziekenhuis bevalling geworden, want er zat meconium in het vruchtwater. Ruim een uur nadat mijn vliezen waren gebroken zat ik in de auto naar Nieuwegein met hevige ‘golvingen’. Ik was ruim 41 weken zwanger geweest, dus ik had veel tijd gehad om mijn ontspanningen te oefenen, de affirmaties te luisteren en de ademhaling te oefenen. Wat kwam dat in de auto goed van pas! Ik kon (na de plotselinge chaos thuis) helemaal in de bubbel gaan, ik hoorde in mijn hoofd de affirmaties en probeerde de openende bloem te visualiseren. Overigens leek mij op dat moment het woord ‘golving’ wel een beetje een understatement voor wat ik op dat moment voelde :).

In de parkeergarage begon de uitdrijvingsfase al!! Gelukkig had ik van tevoren met mijn verloskundige doorgesproken dat ik alles (ook in het geval van een ziekenhuis) zo natuurlijk mogelijk wilde. Zij zorgde dat ik geen inwendig CTG hoefde, en zij heeft ook (ondanks de medische indicatie) geholpen bij de geboorte. De laatste fase was heel bijzonder: mijn verloskundige hield een spiegel vast, zodat ik het hoofdje kon zien vorderen. En ik kon de baby helemaal naar beneden ademen (ik hoefde maar één keer kort te persen!)! Ik had nooit helemaal geloofd dat het zo zou kunnen, maar het is dus heel goed mogelijk!! Ondanks het ziekenhuis, heb ik dus mijn mooie, natuurlijke Hypnobirthing bevalling gekregen 🙂

Heel erg bedankt voor de Hypnobirthing lessen!

“Nadat de golving voor bij was, was ik heel erg opgelucht. Want het deed helemaal niet zo’n pijn als dat ik gedacht had! Het viel allemaal best wel mee. Ik kreeg helemaal het vertrouwen weer terug dat ik dit aan kon!”

Op zondag ochtend 15 jan 2017 07.15 braken mijn vliezen. We waren verheugd dat ons zoontje eindelijk zou worden geboren. Er kwamen nog geen weeën op gang. We belden de verloskundige om het haar te vertellen. Die kwam om 09.00 bij ons langs. Zij adviseerde gewoon lekker veel te bewegen in en om het huis en het dan af te wachten. Ze gaf wel aan dat als je 24 uur lang gebroken vliezen hebt je in het ziekenhuis moet bevallen. We hoopten dat het dan toch wel die zondag op gang zou komen, want ik wilde graag thuis mijn zoontje ter wereld brengen. Maar ik kon ook goed accepteren dat als we dan naar het ziekenhuis moesten dat dit ook goed was.

Ik had mijn oudste dochter al laten ophalen door mijn schoonouders, dan hoefde we niet stel op sprong oppas te regelen. Die nacht heb ik nog heerlijk geslapen en gebeurde er nog steeds niets. Maandagochtend had ik dus 24 uur gebroken vliezen. Dus wist ik dat ik toch echt in het ziekenhuis moest bevallen. We moesten maandagochtend ook op controle komen voor een hart filmpje van onze zoon. Toen ik daar lag met allerlei banden om mijn buik, was ik toch wel heel relaxt. Ik had ook ook continu de affirmaties in mijn oortjes. Toen voelde ik telkens wel al wat hardere buiken. Dus voelde dat het wel de goede kant op ging.

We kregen ook in het ziekenhuis te horen dat als mijn vliezen 48 uur gebroken zouden zijn, dat de bevalling dan opgewekt zou worden. Dat vond ik niet fijn klinken. Maar probeerde het zo veel mogelijk te accepteren en me er niet druk over te maken. Ik had me die maandagmiddag er helemaal op in gesteld dat ik dinsdagochtend zou gaan bevallen van ons zoontje doormiddel van weeën opwekkers. Want ook die middag waren er wel wat harde buiken, maar ze waren niet echt heel heftig. Jeffrey (mijn man) was de hele dag bij me. Hij is mee naar het ziekenhuis geweest en we hebben die middag gewoon rustig door gebracht samen thuis. Dat was wel fijn.

Tijdens het avond eten werden de harde buiken wel wat pijnlijker. Ik ben toen die avond extra vroeg naar bed gegaan, omdat ik voelde dat dat ik beter kon gaan liggen en kon gaan rusten. Ik heb toen niet echt geslapen, alleen maar de golvingen uit zitten blazen. Ik vond de golvingen niet heel pijnlijk, ik had ze pijnlijker verwacht. En ik heb filmpjes van vrouwen gekeken die bevielen van hun baby d.m.v. HypnoBirthing.

Om 22.00 uur ben ik toch maar uit mijn bed gestapt en heb ik me weer aangekleed. Want ik had toch wel het idee dat dit wel beginnende golvingen waren. Jeffrey lag op bed met zijn kleding aan. Klaar om te vertrekken. Ik heb een uur lang rondjes gelopen in en uit de slaap kamer met de affirmaties in mijn oortjes. En ik heb bij elke golving hard op gezegd tegen mezelf dat hij mag komen. De golvingen waren toen al om de 3 minuten. Ik heb het idee dat ik de golvingen niet zo pijnlijk heb ervaren omdat ik zo ontspannen was.

Om 22.45 toch maar het ziekenhuis gebeld om te vragen of er plek was. Toen zijn we om 23.00 uur vertrokken. Om 23.30 kwamen we zo goed en wel aan in het ziekenhuis. Daar heb ik tussen de golvingen door nog aan de dienstdoende mediche verloskundige mijn wensen door gegeven. Die werden heel goed ontvangen en gingen er heel begripvol mee om.  Niet te veel medische termen, en als ze zien dat ik in paniek raak / angst heb dat ze dit dan niet benoemen naar elkaar, maar me juist vertrouwen blijven geven. Jeffrey heeft toen nog de klok weg gehaald in de kamer. En de poster van de roos opgehangen.

De golvingen bleven goed komen en bleek toen in het ziekenhuis al 6/8 cm opening te hebben. Na ongeveer een uur (00:30) mocht ik gaan mee ademen met de geboortegolvingen. Ik moest wel weer even een drempel over, want ik vond juist de geboorte golvingen zo spannend. Dus ik raakte heel even in paniek. Ik dacht even dat ik het niet zou kunnen en dat het weer heel veel pijn zou doen. Jeffrey zag dit bij mij en legde toen zijn hand op mijn linkerschouder, zoals we de oefening schouderanker hadden geoefend. Ik was direct ontspannen en kon het helemaal toelaten, in plaats van in de weerstand te schieten. Nadat de golving voor bij was, was ik heel erg opgelucht. Want het deed helemaal niet zo’n pijn als dat ik gedacht had! Het viel allemaal best wel mee. Ik kreeg helemaal het vertrouwen weer terug dat ik dit helemaal aan kon! Toen heb ik alle golvingen goed kunnen toelaten en ons zoontje Aaron was daardoor ook zo geboren. Binnen 10 minuten! Het viel me alles zo mee! Ik was zo blij met het mooie kindje in mijn armen. Ik was zo trots op mezelf en op Aaron. We hadden dit samen zo goed gedaan. En natuurlijk ben ik ook trots op Jeffrey die mij zo goed begeleid heeft bij de geboorte.

Door de soepele geboorte heb ik de weken erna ook heel prettig ervaren.
Ik was in alles vol zelfvertrouwen!

Marloes en Jeffrey

 

“Ik ging mee met mijn lichaam tijdens de bevalling en hierdoor was het een super mooie, snelle en minder pijnlijke bevalling”

Gedurende mijn zwangerschap was er nog niet zoveel aan de hand, maar toen het einde  van de zwangerschap naderde zagen mijn man ik erg tegen de bevalling op. Dit had te maken met de bevalling van 3,5 jaar geleden, waar we erg negatief op terug keken.
Suzanne had me al verteld over HypnoBirthing maar dat vond ik, dacht ik, te zweverig.
Toch hebben we een afspraak met Suzanne gemaakt en we stonden open voor alles wat misschien wel een betere of mooiere bevalling zou brengen.
De tips die we kregen, het vertrouwen dat Suzanne ons gegeven heeft en de uitleg over het hele proces, was precies dat gene wat ons zo heeft geholpen tijdens bevalling. Ik had na de gesprekken met Suzanne zelfs een zin in het moment en wilde het wel eens uit proberen.
Thuis bevallen wilde ik niet, want stel je voor dat?! Maar daar kwamen mijn man en ik na de gesprekken met Suzanne wel op terug. Ik stond er voor open en hoopte dat het thuis kon. Dit is ook gebeurd en het was heel fijn en bijzonder. Daarnaast heeft Suzanne ons geholpen door haar ervaringen met ons te delen en ons veel kracht te geven. Daarnaast hebben de filmpjes en oefeningen mij geholpen, omdat ik wist dat als ik goed naar mezelf zou luisteren en rustig en ontspannen zou blijven alles vanzelf zou gaan. Dit was ook zo, ik ging mee met mijn lichaam tijdens de bevalling en hierdoor was het een super mooie, snelle en minder pijnlijke bevalling. Deze ervaring was ook voor mijn man super fijn op terug te kijken.
We hebben een gezonde mooie dochter op de wereld gezet en ook dankzij Suzanne was het een fijne beleving die de vorige keer doet vergeten.

Manuela en Johan

 

“Een thuisbevalling, maar dan in het ziekenhuis”
“We genieten nog na van de geboorte van Sam” 

Mijn zwangerschap is heel goed verlopen. Mijn baby groeide goed in mijn buik en bij iedere controle was alles prima in orde. Ik was erg met de geboorte bezig en had daar ook gemengde gevoelens bij. Ik wist immers niet wat mij te wachten stond. Ik hoorde veel verhalen waarin steeds maar weer de pijn werd genoemd die een vrouw moet doormaken om haar kindje op de wereld te zetten. Ik wilde me graag goed voorbereiden op de geboorte van mijn zoon. De verloskundige wees mij op de cursus HypnoBirthing. Het idee achter HypnoBirthing is dat je lichaam heel goed in staat is om een kindje te baren en dat iedere vrouw dit op een natuurlijke, kalme en vredige manier kan doen. Samen met mijn partner heb ik de cursus gevolgd. Suzanne is vijf avonden bij ons thuis geweest en heeft ons met haar heldere en positieve insteek geholpen om met vertrouwen uit te kijken naar de geboorte van onze zoon. Tijdens de cursus leerde we hoe het geboorteproces verloopt en oefenden we ademhalings- en ontspanningstechnieken die ons tijdens de geboorte konden helpen ontspannen.

Mijn partner en ik hebben een geboorteplan opgesteld, waarin wij aangaven graag thuis te willen bevallen en zoveel mogelijk in een ontspannen sfeer ons kindje ter wereld te willen brengen. Dit geboorteplan heeft uiteindelijk een belangrijke rol gespeeld bij de geboorte van Sam.

Op vrijdag 23 september 2016 (ik was toen 40 weken zwanger) besloot ik de verloskundige te bellen met het verzoek om het hartje van ons kindje te mogen beluisteren, omdat ik erg weinig beweging voelde. Dit om mij gerust te stellen zo vlak voor het weekend. De verloskundige stuurde me voor de zekerheid naar het ziekenhuis voor een CTG. Daar bleek dat er nog nauwelijks vruchtwater aanwezig was en het medisch personeel deelde mij mee dat zij wilden gaan inleiden. Omdat dit medisch noodzakelijk was, heb ik mij neergelegd bij dit advies. Ik wilde niet dat mijn kindje gevaar liep en een keizersnede wilde ik voorkomen.

Teleurgesteld over het feit dat ik niet thuis maar in het ziekenhuis zou bevallen, werd ik ‘s avonds opgenomen op de afdeling gyneacologie van het Zuwe Hofpoortziekenhuis. Er werd een ballonnetje ingebracht dat er voor moest gaan zorgen dat mijn baarmoedermond verweekte, zodat de volgende morgen het medicijn kon worden toegediend dat de golvingen (weeën) in gang zou zetten. Om vier uur in de ochtend voelde ik buikpijn die kwam en ging en ik vroeg de verpleegkundige of het nu begonnen was. Zij gaf aan dat ik wat aan het rommelen was. Om zes uur heb ik mijn partner geappt dat ik dacht dat het echt begonnen was. Toen hij arriveerde, verscheen rond een uur of tien de verloskundige die de geboorte zou gaan begeleiden. Het was de meest lieve, rustige en zorgzame verloskundige die ik me maar kon bedenken. Heel zacht en vriendelijk vroeg zij mij of ik het goed vond als zij zou kijken hoeveel ontsluiting ik had. Ik bleek al vier centimeter ontsluiting te hebben. Omdat ik in het ziekenhuis terecht was gekomen ging ik ervan uit dat ik mijn geboorteplan niet meer kon volgen. Waarop mijn verloskundige mij vroeg of ik het plan dan zomaar in de prullenbak wilde gooien. Ze vroeg mij of ik in bad wilde. Hier hoefde ik niet lang over na te denken en het verpleegkundig personeel heeft het bad vol laten lopen. De verpleegkundige en de verloskundige hebben ons zoveel mogelijk met rust gelaten. Mijn partner heeft de ontspanningsopnames van de HypnoBirthing aangezet die mij hielpen om de golvingen van mijn lichaam gedurende de ontsluitingsfase op te vangen. Toen ik op een gegeven moment persdrang voelde, hebben wij de verloskundige gevraagd om te kijken hoe ver mijn ontsluiting was. Zij gaf aan dat ik 10 centimeter ontsluiting had, maar dat ze mij niet in bad kon laten bevallen omdat zij de hartslag van onze zoon in de gaten wilde houden.

Toen ik weer op bed lag, gaf de verloskundige aan dat ik al mee kon gaan duwen. Dat was ook wat mijn lichaam mij aangaf en ik probeerde mijn ademhaling af te stemmen op de golvingen. De verloskundige vroeg mij hierna om heel rustig mee te persen. Omdat ik bang was dat het nodig was dat ze me in zou knippen kon ik mij niet volledig overgeven. De verloskundige vroeg mij waar ik bang voor was. Ik gaf aan dat ik niet wist of mijn kindje wel door het geboortepad zou passen. Ze stelde mij op mijn gemak en zei dat ik erop kon vertrouwen dat het

prima zou passen. Mijn lichaam is ervoor gemaakt. En ze had gelijk! Met enkele golvingen zag ik in de spiegel dat het hoofdje van Sam geboren werd, waarop wij hem samen aanpakten. Wat is het overweldigend om hem dan eindelijk bij je te hebben! Om hem te zien en te voelen! In mijn ooghoek zie ik dan iets schokken. Het is mijn partner die net als ik overweldigd is door de mooie geboorte van ons prachtige wonder, ons lieve zoontje Sam. Toen de navelstreng was uitgeklopt vroeg de verloskundige of we de navelstreng wilde zien, voelen en doorknippen. Mijn partner heeft de navelstreng doorgeknipt en even later wordt ook de placenta geboren. Daar heeft Sam dus al die maanden in gezeten!

Wanneer wij op het punt staan om naar huis te gaan komt de verloskundige nog even bij ons langs en vertelt dat zij en het team nog nagenieten van de geboorte van Sam. Het is op zo’n mooie, natuurlijke manier verlopen. Een thuisbevalling, maar dan in het ziekenhuis! Ook de verpleegkundige gaf aan dat zij het een bijzondere geboorte vond. Het komt in het ziekenhuis niet vaak voor dat een vrouw aangeeft geen pijnmedicatie te willen, maar op een natuurlijke manier wil bevallen.

Ik kijk terug op een hele mooie geboorte van onze zoon Sam. Ik ben de verloskundige in het ziekenhuis dankbaar dat zij wilde meewerken aan de door ons gewenste ontspannen geboorte. De geboorte is bijna op alle punten verlopen zoals wij dit in ons geboorteplan hadden beschreven. Heel mooi en bewust heb ik alle fasen van de geboorte meegemaakt. Ik ben ervan overtuigd dat ik door de eenvoudige en rustige ademhalingstechnieken die ik tijdens de cursus heb geoefend goed mee kon gaan met de golvingen van mijn lichaam. Door te luisteren naar de Regenboogontspanning en andere HypnoBirth geluidsopnamen heb ik mij in alle vertrouwen kunnen voorbereiden op de geboorte van onze zoon. Ik denk dat mijn geboorteverhaal een mooi voorbeeld is dat de technieken van HypnoBirthing ook heel goed toe te passen zijn bij een geboorte in het ziekenhuis! Ik wens iedere vrouw en aankomend moeder een mooie, ontspannen geboorte waar zij met een goed gevoel op terug kijkt.

Cerin

Marloes:
Wij raden iedereen aan de cursus te volgen. Ik heb de privé cursus als een verrijking ervaren. Wat extra fijn is om je open te stellen naar haar toe over je angst. Suzanne gaat daar heel professioneel mee om. Het maakt het ook persoonlijk waardoor je je snel op je gemak voelt en je genoeg persoonlijke aandacht krijgt!
Ook helpt het mee dat je in je eigen thuis situatie zit en dus sowieso al op je gemak bent.
Ik heb er nooit spijt van en zou het op deze manier aan een ieder die nog moet baren aanraden.
Jeffrey:
Het is goed om te weten en te leren hoe je je vrouw kan bijstaan en helpen bij de geboorte van zo iets bijzonders. Door deze cursus kwam ik er achter dat je er niet machteloos naast staat. Maar dat ik onderdeel ben van het hele geboorteproces en mijn vrouw zo veel mogelijk op haar gemak kan stellen.
Dit leer je niet bij andere cursussen die voornamelijk gericht zijn op de vrouw die moet baren.
Suzanne is iemand waarbij je je snel op je gemak voelt, die rust uitstraalt en je de ruimte geeft om te zeggen wat je wilt zeggen.
Verder wil ik kwijt dat je zo wonderlijk natuurlijk de tijd bewaakte van de lessen. Er was altijd ruimte om ons persoonlijke verhaal even te doen over werk of relatie en toch liepen de lessen nooit uit.
We stellen je presentje erg op prijs! Wat een mooie afsluiting van een super fijne en persoonlijke cursus.
Groetjes
Marloes en Jeffrey